Filiżanka kawy

Na krawędzi wiatrów

Słowo     ---     Obraz

Migoczący wir pomysłów.

Jak fale w filiżance kawy,

emocje poruszane tchnieniem,

gorzki smak tłumi inne zmysły.

Gdy w odbiciu widać pustkę,

Obraz ruchem, język chwyta czerń,

Dźwięk w lustrze wspomnieniem,

Nigdy dziełem.

Wnet zaprzeczysz ruchem brwi.

Wpadam z trzaskiem w wir zieleni,

gdzie tu Obraz, gdzie tu Słowo;

Jak wydobyć z głębin myśli.

Gubi mnie ta synestezja.

Luk w pamięci coraz więcej,

spadam, spadam, spadam,

sięgam w środek, ale tracę dźwięki,

sięgam niżej, tracę obraz.

Pozostaje tylko gorycz

palona jak kawa.

I z suchym mlaskiem

Wir wyrzuca mnie na skrzydła wiatrów.

Nie pamiętam Słów, Obrazów,

Tylko ciemna gorycz,

palona jak kawa,

zostaje wypalona w skórze.

Filiżanka pełna luster

Pełna znaczeń

Pełna zmysłów

W ciemnych okularach; rozmowy

Stój podróżniku,
malarzu pejzaży!
Zatrzymaj choć jeden z obrazów dla siebie,

By wspomnieć kiedyś minione pola zieleni

i srebrzyste krawędzie chłodu.

W zamian zdradzę Ci, miły,

sekret ze Szklanej Góry,

Wiedzę tworzoną i zapominaną.
Zostaw sobie ulubione morze,

wraz z błękitem nieba,

przeciętego wstęgą albatrosa.

Zostaw sobie dwa obrazy ulubionego miasta -

Ten żółty i ten czerwony.

I zostaw także mały portret wielkiego człowieka

o spalonej zmarszczkami twarzy.

Bo, wbrew pozorom,

(i to jest moja tajemnica)

Czas zwalnia

za każdym razem gdy przychodzisz.
Ziemia pod stopami ucieka

jakby bardziej zmęczona,

a ziarnko piasku nie jest już tak małe.

Wiem, podróżniku, że nie cofniesz się

w odległe wspomnienia,

Więc zachowaj kolekcję obrazów.

Kiedyś             – – –            może

Będziesz miał własną galerię.