W krysztale zamknięte myśli
Smutne i piękne – usłysz je!
Fasetkowa trumna czeka,
Na więcej niż szarość człowiecza,
Na oko do wieka przyłożone.
Otrzyj deszczową łzę z kryształowego lustra,
Co widzisz, księżycowa damo?
Malkuth nadano Ci imię,
A drwisz z wszelkiego stworzenia?
Czy to prawda, że szept myśli,
Niegdyś gromki głos zza nieba,
Ucichł? Czemu?
Odeszliśmy.
A matryca wciąż nas czeka,
Także podejdź, popatrz -
Spod wieka z kryształu
Prawda pomału wycieka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz